Melanchthon Schiebroek doet mee aan project Rotterdam Vertel`t

Op 1 en 2 maart heeft Melanchthon Schiebroek in samenwerking met Stichting Lokaal Rotterdam meegedaan aan het project Rotterdam Vertel `t. Waarom meedoen aan dit project?

De docent maatschappijleer, Ewald Rampersad wilde graag dat leerlingen op een directe manier hun ideeën over het inrichten van de samenleving konden uiten. Het project Rotterdam Vertel `t zag de docent maatschappijleer als hѐt project om leerlingen de kans te geven om hun ideeën/mening te geven over hoe Rotterdam ingericht moet worden. Bij dit project hebben havo-4 en vwo-4 leerlingen deelgenomen. De leerlingen kregen de opdracht om op papier te zetten wat zij graag aan Rotterdam zouden willen veranderen, waarom en hoe zij dat willen veranderen. Verder moesten de leerlingen er rekening mee houden dat hun idee realistisch en overtuigend overkomt bij de Rotterdammers en bij de Rotterdamse Raadsleden.

Behalve scholen, hebben ook Rotterdammers hun ideeën op papier hebben gezet. De zestig beste ideeën zijn gebundeld in Rotterdam vertel`t. Met trots mag Melanchthon Schiebroek vermelden dat elf ideeën/verhalen van leerlingen zijn opgenomen in de bundel. Als klap op de vuurpijl werd Melanchthon Schiebroek ook nog uitgenodigd om op 10 april in de gemeentelijke bibliotheek Blaak een van de verhalen voor te lezen voor het publiek(zie foto). Elise van Schaik las haar idee/verhaal voor.
Om u een impressie te geven van welke ideeën-/verhalen zoal van de leerlingen Melanchthon Schiebroek zijn opgenomen, wordt het idee/verhaal van Elise van Schaik aan u gepresenteerd:

Brug
Elise van Schaik,15 jaar vwo-4 Melanchthon Schiebroek
Zij woonde hier: Hij woonde ginder: Het water;de grote grijze massa,scheidde hen. Hun levens liepen gelijk, ze waren even oud, hadden dezelfde hobby`s en hielden van hetzelfde eten. Het was voorbestem dat zij bij elkaar hoorden.
Zoals Romeo en Julia. Amѐlie en Nino. Adam en Eva. Maar het enige wat tussen hun relatie stond, was dat water. Zij was hier. Hij leefde ginder. Soms liepen zij langs het water en zwaaiden naar elkaar. Ze begonnen elkaar aardig te vinden en gingen steeds vaker naar de oever. Zij hier en hij ginder. Ze schreeuwden naar elkaar over de woeste golven. Op een dag waren ze weer op hun eigen oever en hij begon zand en stenen in het water te gooien. Hun liefde voor elkaar was zo groot, dat het water hen niet meer tegen kon houden. Ze bouwden een brug.

Als ik voor het zeggen had, zou ik een brug willen bouwen tussen allochtonen en autochtonen. Zij staan net als het meisje en de jongen op hun eigen oever. En zij zien elkaar wel, maar de grijze massa zit nog tussen hen in. Allochtone jongeren worden wel geaccepteerd in de maatschappij, maar er zijn nog steeds negatieve gevoelens en gedachtes jegens hen. De brug is nog niet af.
Allochtonen worden minder snel aangenomen als het gaat om een baantje. En ook als er sprake is van vandalisme zegt men dat die Marokkanen dat wel weer gedaan hebben. Men ziet elkaar wel staan, maar spreekt nog niet met de ander. Dat zou ik graag veranderd willen zien. Het zand ligt al in het water, de fundamenten zijn gemaakt, maar nu de brug zelf nog.