Na anderhalf jaar trainen en sponsors werven was het zondag 25 juni zover dat de Giro di KiKa van start ging. Team Melanchthon, een club van negen renners en 4 begeleiders, voornamelijk bestaande uit docenten van verschillende vestigingen van Melanchthon was vol goede moed afgereisd naar de Italiaanse Dolemieten om daar een monstertocht van 1000 kilometer te rijden op de racefiets door een overweldigend Italiaans berglandschap in zes dagen tijd: de Giro di KiKa. Benen waren geschoren, uren waren getraind en kilometers gemaakt. Het team was er klaar voor.

 

Op de vestigingen van Melanchthon zijn er dit jaar tal van acties georganiseerd om geld op te halen voor het goede doel: KiKa, kinderen kankervrij. Daarnaast heeft het team nog een hoop sponsors gevonden in de regio en andere activiteiten op touw gezet om uiteindelijk te komen tot een fantastisch bedrag van meer dan  € 40.000.

En nu, om het jaar dat in teken stond van geld inzamelen voor KiKa te besluiten, was het aan de renners en begeleiders om in Italië de fysieke uitdaging aan te gaan. De weersverwachtingen waren slecht, erg slecht. Het zou gaan spoken in de Dolemieten. En zo geschiedde. Direct de eerste etappe al werd door de organisatie afgelast, vanwege hevige hagel, met stenen ‘zo groot als tennisballen’, en onweer boven de Stelvio.

Maar na de valse start van de eerste dag ging het los. In etappes van gemiddeld 160 kilometers werden in de Giro d’Italia legendarisch gemaakte, immense cols als onder andere de Gavia, de Valporola en de Pordoi bedwongen. Nu eens in een stralende zon, dan weer in striemende regen en hagelbuien. En terwijl de renners fietsten, maakten de begeleiders het kampement op de camping.

Op een slechte dag werd de groep zelfs door het onweer uiteengereten en stond er een achtergebleven wielrenner twijfelend voor een kilometerlange brug over een ravijn, terwijl het onweer boven dat ravijn er flink op los knetterde. Gelukkig is iedereen elke dag veilig aangekomen.

Wegkapitein Danny Stentler: ‘Hoogtepunt voor mij was 40 kilometer met het hele team door de stortregen rijden. En dat staat ook wel symbool voor de week: samen natte tenten afbreken, met z’n allen door het onweer. Met elkaar voor het goede doel. Wat een week!’

Kees Trappenburg, Melanchthon Berkroden: ‘Op dag drie zat ik er na 120 kilometer helemaal doorheen. Ik was bevangen door de hitte, m’n hersenen bonsden door m’n hoofd en m’n voeten brandden m’n schoenen uit. In een vlaag van totale verstandsverbijstering trok ik m’n kleren van m’n lijf en sprong een ijskoud beekje in. De verkoeling was heerlijk, m’n lichaam keerde langzaam maar zeker terug naar een normale bedrijfstemperatuur. Na tien minuutjes in de beek te hebben gelegen stapte ik weer op m’n fiets om een kwartiertje later mijzelf terug te vinden in een enorme regen-, hagel- en onweersbui en daalde de temperatuur 15 graden.’ Zo afwisselend als het weer, was ook het landschap en ook de emoties van het peloton. Zeker aan de finish werd het voor een groot aantal deelnemers, die zelf kinderkanker van veel te dichtbij hebben meegemaakt te veel. Renners en verzorgers vielen elkaar in de armen. Champagne vermengde met tranen.

Uiteindelijk heeft Team Melanchthon een geweldige fietsweek neergezet. Trots kwamen de renners de laatste dag over de meet. Maar bovenal heeft de Giro di KiKa veel geld ingezameld voor onderzoek naar kinderkanker, in totaal ruim